Producttest – 18 beentassen

Je kent het wel, lekker aan het rijden in de Alpen sta je ineens voor een tolpoortje, die de laatste jaren bij de populaire passen als paddenstoelen uit de grond lijken te schieten. Er moet even wat pecunia gedoneerd worden aan de lokale overheid, en waar alle motormaatjes enigszins onhandig in allerhande broek- en jaszakken beginnen te graaien op zoek naar hun portemonnee, grijp jij met één snelle handbeweging naar je beentas en bent al op weg naar pashoogte terwijl de rest nog verwoed zoekt naar wat losse euro’s of een bankpas.

Dat werkt uiteraard alleen zo goed wanneer de ritsen soepel lopen en de tas over een praktische vakverdeling (organizer red.) beschikt. Daarnaast is het ook wel handig wanneer je de tas makkelijk aan en uit kunt trekken, bijvoorbeeld dankzij een praktische gesp en verstelbare banden. Een goed passende beentas zorgt ook voor een bepaald gevoel van vrijheid, geen draagsysteem dat op de schouders drukt of het licht klamme gevoel op de rug van een rugzak tijdens met name warmere dagen.

Brede, elastische riemen zijn daarbij bijzonder comfortabel: ze voorkomen een knellend gevoel bij heupen of dijen en zorgen tegelijkertijd voor een zeer gedegen, stabiliserende ondersteuning. Ook een ruim bemeten overgang tussen tas en riem heeft een stabiliserend effect en verdeelt de druk gelijkmatig. Dergelijke praktische details zijn geen gemeengoed en ook niet perse noodzakelijk, enkel wenselijk. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het aanpassen van de lengte van de draagbanden, dergelijke basisfunctionaliteiten moeten makkelijk en probleemloos verlopen, wat bijvoorbeeld ook geldt voor de toegankelijkheid van de verschillende vakken, zonder en met handschoenen aan.

Het aanbod aan verschillende beentas-modellen is tegenwoordig extreem breed, waarbij er toch wel een klein beetje tweespalt is op dit gebeid. Voorstanders prijzen de beentas als een nuttige hulp die snelle toegang biedt tot essentiële zaken bij tolpoortjes, tankstops en/of korte tussenstops. Vooral rijders die graag zonder rugzak of tanktas op pad gaan, waarderen deze oplossing op dagtrips. Critici daarentegen willen vooral graag wijzen op de gevaren. Zo’n tas kan immers gemakkelijk ergens achter blijven haken wat zeker bij een valpartij tot best vervelende blessures kan leiden. Toch is hier wel een kleine kanttekening bij te plaatsen: een rondvraag bij verschillende traumaspecialisten leert dat zij behoorlijk mild zijn in hun oordeel: zolang er maar geen scherpe of puntige voorwerpen in de tas zitten, is het gevaar op serieuze verwondingen erg gering. Sterker nog, soms kan de tas zelfs beschermen tegen schaafwonden.

Toch is het raadzaam om bij gebruik wel met enkele basisregels rekening te houden. Pak ‘m bijvoorbeeld niet te vol, daardoor kunnen er vervelende drukplekken ontstaan, of gaat de tas doorhangen en wiebelen. Dat laatste kan dan weer een negatieve invloed op een natuurde zithouding hebben en is bovendien ook vervelend tijdens het lopen. Tweede punt van aandacht is een goede sluiting, je wilt immers niet dat deze spontaan open gaat of dat stelriemen zich spontaan lossen tijdens het rijden en de tas naar het draaiende achterwiel verschuift. Voor het eerste gebruik is het daarom raadzaam om de fixatie eerst goed te testen. Het beste kun je de stelriem iets strakker zetten en vervolgens controleer je op de riem losser wordt wanneer je je been buigt en of de gesp/sluiting teveel onder druk staat.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk de hoeveelheid opbergruimte. Op een dagtocht heeft de gemiddelde motorrijders inmiddels behoorlijk wat bij zich: mobiele telefoon, portemonnee, huissleutels, zonnebril/opbergdoos, zakdoekjes en voertuigpapieren. Daar verslikten een aantal testdeelnemers zich al bijna in. Het meest praktisch blijken de tassen met een doordachte vakverdeling en/of uitbreidingsmogelijkheden van het pakvolume. Een praktische indeling maakt het mogelijk om je spullen overzichtelijk op te bergen en ze snel terug te vinden wanneer het moment daar om vraagt. Ook niet onbelangrijk is het ‘draagsysteem’ van de tas, deze zit het meest stabiel wanneer heup- en dijriem rechtstreeks met de tas zijn verbonden in plaats van via een extra verlengriem. Dat laatste komt de stabiliteit niet ten goede namelijk en dat kan natuurlijk niet. Een stabiele relatie met je side-kick is immers een absolute voorwaarde voor succes!

Eindscore
Je moet de huid niet verkopen voor de beer geschoten is: zelfs de op papier meest hoogwaardig ogende beentassen kunnen door zwakke punten op cruciale plaatsen lang niet zo goed voor de dag komen als gedacht. Een weinig stabiele bevestiging voorkomt bijvoorbeeld een betere plaatsering van de Macna MULB-1, die bij het criterium ‘inhoud/opbergmogelijkheden’ als enige uit de test de maximale score binnen hengelt. De behoorlijk prijzige Artonvel laat het op dat gebied juist afweten door een gebrek aan vakken. Nou vallen deze beide zaken nog enigszins onder de noemer persoonlijke voorkeur, wat kritischer is de gevoelige gesp van de heupriem bij de Rusty Stitches tas, die soms spontaan lost en daarmee een veiligheidsrisico vormt. Helemaal bovenaan is een spannende strijd gevoerd, waarbij de Modeka tas dankzij de aanwezigheid van een additioneel buitenvak uiteindelijk aan het langste eind trekt. Nipt voor de Lap Bag 2 van Held, die overigens wel een tientje goedkoper is. Beide tassen laten overigens weinig te wensen over.