Roadtrip Aprilia Tuareg 660 Rally – Yamaha Ténéré 700 Rally

Soms valt alles op z’n plek. Ook bij deze roadtrip staan alle sterren vooraf goed. Het begint met twee motoren die qua prijs, formaat en inzetgebied een Siamese tweeling zijn. Vervolgens dient zich het ideale testterrein aan in de vorm van offroad-hemel Touratech Active Adventure. Om het ideale plaatje te vervolmaken rijden we dit duo in alledaagse Hollandse omstandigheden, vreten we kilometers op de Autobahn en sturen we lekker op provinciale weggetjes in het Zwarte Woud. Wat kan er in hemelsnaam mis gaan, met zo’n perfect plan? Eén klein dingetje blijkt…

Op een grijze donderdagochtend ontmoeten Twan en ik elkaar bij Raststätte Hünxe Ost. Na twee uur op de Aprilia stap ik wat stram af en praktiseer tijdens het tanken wat onvoorziene ochtendgymnastiek. De eerste voorzichtige conclusie is getrokken: het comfort van het rallyzadel op de Italiaan mag beter. We houden een slag om de arm omdat de achterop geknoopte tas de bewegingsvrijheid beperkt en daardoor een mogelijke rol speelt in het geringe comfort. Die constatering is direct goed voor de tweede conclusie. Op beide motoren – die toch echt zijn gemaakt voor avonturiers – laat bagage zich lastig bevestigen. De Yamaha heeft nog vier bevestigingshaakjes, maar ook dan prikt de bagage irritant in je rug.

Na het afrekenen van de peut zetten we de motoren naast elkaar om ze eens goed te bekijken. Het is weer eens zo ver, die Italianen zetten met de Tuareg Rally 660 zoals zo vaak een plaatje van een motorfiets neer. De gewone Tuareg mag er al zijn, maar de replica-kleuren van de motor waarmee Jacopo Cerutti aan Le Dakar deelnam, maken hem nog sexyer. De gouden voorvork, velgen en stuur maken het plaatje af. Ook de titanium uitlaatdemper van SC Project lijkt zo van een woestijnracer geschroefd. De veerwegen van 240 millimeter voor en achter zijn gelijk aan de standaard Tuareg, maar Aprilia claimt de veerkarakteristiek meer in lijn van rallygebruik te hebben gebracht.

De Ténéré 700 is ondertussen een vertrouwd gezicht. Sinds 2019 heeft de Yamaha een schare fans en er is een community die niets anders doet dan het ding pimpen. De Rally die we rijden is fabrieksmatig al gepimpt met een fraai kleurenschema, een hoog voorspatbord, brede voetsteunen, een eendelig rallyzadel, een flinke carterplaat en twintig millimeter langere veerwegen dan de gewone Ténéré. Dat brengt de zadelhoogte op een indrukwekkende 910 millimeter. Net te doen voor grote kerels. Op het onverharde moet er overigens toevallig geen kuiltje onder je voet zitten, dan is het weer niet te doen. De Rally is een van de weinige motorfietsen waarop je rijdend je benen naar beneden laat bungelen zonder dat zolen over de grond slepen.

Als eigenaar van een oude Ténéré 700 durf ik gerust wat te zeggen over zijn opvolger. Op verschillende punten is die echt verbeterd. Het dashboard is een kleurig TFT-scherm en vibreert niet langer als een op hol geslagen dildo. De tankdop is geen los exemplaar meer en het rechter motordeksel bewijst dat een kleine ingreep een groot verschil kan maken. Het deksel van de koppeling drukt niet langer irritant in je kuit en staand is dat fijn. Als Yamaha voor de volgende generatie ook nog eens de pessimistische benzinemeter en juist overdrijvende snelheidsmeter aanpakt, is de allroad bijna af. Bijna inderdaad want de cruisecontrol op de Aprilia is toch wel erg aangenaam op lange snelwegstukken en op de Yamaha ontbreekt die. Overigens ontbreekt op beide motoren de resterende actieradius in het dashboard en juist dat is een waarde die je als reiziger graag wilt weten. De Aprilia heeft een quickshifter die prima werkt bij opschakelen en beduidend minder bij terugschakelen, maar ontbeert alarmverlichting.

In het (betere) zadel van de Yamaha vervolg ik mijn weg voor de nodige Autobahn-kilometers. Je zit duidelijk meer op de Japanner, op de Italiaan zit je meer in de motofiets. De brede rallyvoetsteunen geven lekker veel steun, de kniehoek is aangenamer en door het lagere stuur zit je iets actiever. Met 140 op de teller – dus zo’n 130 in het eggie – en flinke tegenwind schudt mijn in een allroadhelm gestoken kop als een hardrocker bij een concert van zijn favoriete metalband. Windbescherming blijft altijd iets lastigs en persoonlijks. De Ténéré voelt ruimer en zwaarder en zelfs op de snelweg merk je al dat hij minder frivool stuurt dan de Aprilia.

Echt spannend zijn de snelwegkilometers niet, noodzakelijk wel. Het aftanken van de Tuareg is de eerste keer spannend omdat de tank makkelijk overstroomt. De Italiaan komt gemiddeld 22 kilometer op een liter benzine. De hoogst gemeten waarde bedraagt 1:20,3 en de beste 1:22,9. Met 1:23,8 doet de Yamaha het beter. Het dorstigst was hij met 1:21,2 en het zuinigst met 1:26,2. Het blijft bij onze Oosterburen ongemakkelijk dat hetzelfde litertje Euro 95 op de Autobahn zo maar zestig cent meer kost dan bij een tankstation letterlijk naast de snelweg. Ook files blijven ongemakkelijk aanvoelen in Duitsland. Na alle rampberichten over megaboetes sluiten we als de braafste jongetjes van de klas aan in de rij. Het blok van de Italiaan straalt er flink wat warmte uit. Als je gewoon (zoals het hoort!) door Hollandse files rijdt, laat het Euro5+-gevoel zich op beide motoren voelen. De gasreactie is bij zo’n dertig kilometer per uur wat aan/uit.

Onder Karlsruhe hebben we daarvan geen last meer als we eindelijk stuurwegen opduiken. Het blijft altijd een feest om met middenklasse allroads te rijden. Ze bulken niet van het vermogen, maar je kunt de gaskraan wel volledig openschroeven en je enorm vermaken. Door hun relatief lage gewicht gooi je ze bovendien moeiteloos in de bocht en de vering levert ook het nodige comfort. Net als bij het stuurgedrag komt de Ténéré hier iets zwaarder en trager over. De technische specificaties bevestigen het. De Aprilia weegt rijklaar 199 kilo en heeft 80 pk, de Yamaha weegt er elf meer en heeft 7,5 pk minder. De kleinere Tuareg moet gevoelsmatig wel meer toeren draaien, bovendien sijpelen vibraties steviger door naar de voetsteunen.

Als we arriveren op de camping van het meerdaagse offroad-festival Touratech Active Adventure maken doordachte details het zo fijn dat je in het zadel zit van een allroad. Met een gerust hart parkeren we het duo op het gras. Door de brede voet van de jiffy zakt die toch niet weg. We zetten de tent op, doorlopen de noodzakelijke inschrijfprocedures en hebben nog maar één taak: het vinden en laten monteren van onze opgestuurde banden. Standaard staan de Yamaha en Aprilia op Pirelli Scorpion Rally STR’s. Prima rubber dat zich uitstekend redt op stuurwegen en gravelwegen, maar de handdoek in de ring gooit bij modder, drek en fijn zand. Die laatste drie ondergronden maken geheid onderdeel uit van de twaalf waanzinnig gave trails die Touratech in het Zwarte Woud heeft uitgezet. Dat wisten we vooraf en omdat Touratech beschikt over bandenapparatuur regelden we serieuze grofnoppers. Ken je die mop van die banden die naar het Zwarte Woud gingen? Ze gingen te laat…

Herken je dat gevoel als het plotseling allemaal verkeerd gaat? Blosjes op je wangen, een abrupt stijgende lichaamstemperatuur en de bodem die harder onder je voeten wegzakt dan een Pirelli STR in de modder. Hebben we zevenhonderd kilometer voor Jan Doedel gereden? Je staat op de drempel van de hemel, maar door verkeerde slippers kom je er niet overheen. We laten ons eerst stevig uit het veld slaan, herpakken ons en besluiten het er op te wagen. De ‘Strecken Fuhrer’ adviseert ons vier trails (in totaal zijn er twaalf) die volgens hem goed te doen zijn met de STR’s.

Bij de eerste non-stop gaat de temperatuur weer direct omhoog. Het pad voor ons ook… In een steengroeve is een route uitgezet waarbij het niet lekker opwarmen is, maar waarbij het direct verticaal omhoog gaat. Na een schietgebedje duiken we de route op, maar niet nadat we de motoren er klaar voor hebben gemaakt. De man op de Aprilia is klaar met één druk op de knop, op de Ténéré is het dieper in het menu speuren voordat alles offroadwaardig is. Absoluut een puntje voor de Tuareg.

Rondje na rondje groeit het vertrouwen en gaat het soepeler. We zijn opgetogen dat we niet prematuur de handdoek in de ring wierpen. Ronde na ronde wisselen we van motor om de verschillen te voelen. De Yamaha die op straat de beste zitpositie heeft, krijgt dit keer op zijn falie van de Tuareg. Door het hogere stuur voelt de staande positie op de Italiaan volkomen natuurlijk. Alsof het ding rondom de rijder is geboetseerd. Ook in het terrein laat het gewichtsvoordeel zich voelen, de Aprilia blijft de makkelijkste/lichtste stuurfiets van de twee. Game, set en match voor de Tuareg in het onverharde dan? Toch niet. De rust die uitgerekend de zwaardere Ténéré uitstraalt op de meest technische passages maakt hem voor mij persoonlijk de makkelijker offroader. Al moet je voor het goede wel investeren in stuurverhogers. De (relatieve) rust van het motorblok bevalt mij persoonlijk ook beter dan het iets hoogtoeriger karakter van de Tuareg. Het vliegwiel lijkt wel drie keer zwaarder waardoor je makkelijk in twee door lastige passages tokkelt in plaats van iets nerveuzer in eerste versnelling.

Wie niet kiest voor een Rally (€ 14.399,-), maar voor een gewone Ténéré 700 kiest, houdt nog eens € 1.200,- (€ 13.199,-) op zak. Oké, de vering is minder, maar de zadelhoogte ook en je hebt een leuk zakcentje over voor valbeugels. Waar de reguliere Tuareg 660 (€ 13.999,-) prijstechnisch enigszins in de buurt blijft van zijn tegenstrever, is de Rally (€ 15.899,-) beduidend duurder. Dat bedrag levert je wel betere en uitgebreidere elektronica op, een quickshifter en cruisecontrol.

Als we bij de tweede trail – wederom een steengroeve – komen, zitten de motoren en wij onder de prut. De tweewielers hebben er net zo weinig last van als wij. Wij hebben vertrouwen en de motoren schenken dat. In de diepte rijden ‘mieren’ rond op allroadmotoren en we weten dat wij daar straks ook rijden. Het deert ons niet; we klimmen straks wel weer uit het dal. Het is onvoorstelbaar hoeveel grip deze banden nog bieden in het zand. Natuurlijk hadden we graag iets meer grip gehad met vette noppenbanden, maar dit heeft ook zijn charme en iets stoers: ‘kijk ons toch eens op straatbanden voor avonturier spelen’. Blijkt zo’n mop met opgestuurde banden achteraf toch leuk.