Mijn trots Henk Besselink met zijn Honda CB750

“Toen ik deze motorfiets kocht was het een echte superbike. Ik moest er geld voor lenen bij mijn vrouw – mijn vader leende me nog geen stuiver voor een motor – maar dat heb ik tot de laatste cent terugbetaald. Mijn Honda is ooit getaxeerd op € 12.500,- terwijl ik er fl. 2.500,- voor betaalde. Ik schrijf dus bij in plaats van af. De kosten stellen ook niets voor. Voor € 48,- verzeker ik hem een jaar en wegenbelasting betaal ik niet.”

“Over inruilen heb ik wel eens nagedacht, maar nooit serieus. In de periode met kinderen en daardoor iets minder geld heb ik er misschien iets meer over nagedacht, maar hij kostte me niets. Bovendien vond ik nooit een andere motorfiets waar ik me volledig in kon vinden. Deze kan alles: met twee man en zeventig kilo bagage op vakantie? We deden niet anders. Daarom is de Honda altijd gebleven. Het is een stuk van mezelf geworden. Als het ooit zo ver komt dat ik hem niet meer aankan, koop ik liever een Honda motorscooter dan een andere motor. Mijn vrouw zit al vijftig jaar achterop en dat gaat prima op zo’n scooter. Ritten maak ik nooit meer alleen. Ik weet en wil niet anders want daarvoor is het met z’n tweeën te leuk.”

“Zoals de motorfiets er bijstaat weet ik een ding zeker: ‘ik ben een goede eigenaar geweest.’ Dat moet ook wel gezien de kilometerstand. Iemand die ik ooit sprak wist namelijk zeker dat deze blokken voor maximaal honderdduizend kilometer zijn gemaakt. Maar drie ton kan dus ook. Zou het komen omdat ik zweer bij Castrol GTX? De zuigers en krukas zijn nog de originele exemplaren. Niemand gelooft me – en je moet me ook echt op mijn woord geloven – maar de ketting zit er al meer dan 300.000 kilometer op. In 1976 heb ik met 35.000 kilometer op de teller een gesloten Tyrra kettingkast gemonteerd. Ik was er helemaal klaar mee dat ik om de 2.500 kilometer de ketting moest uitkoken. Al mijn vrienden hadden BMW’s en ik was altijd als enige zijn ketting aan het stellen. De kettingkast kostte fl. 500,- en ik kon hem alleen betalen omdat ik de BTW kon terugkrijgen. Het is goed besteed geld. De ketting loopt in de cardanolie en blijft dus ondanks winterse ritten al drie ton goed.”

“Eerlijk gezegd heb ik qua accessoires geen wensen meer. Oké, de Dogger-kuip is ’s zomers best warm, maar daarvoor heb ik een doorwaaijas. Als er iets is dat ik op deze motor mis, is het ABS. Daar zou ik direct voor kiezen. Ik heb wel eens geïnformeerd of het achteraf is in te bouwen, maar dat werd wel heel complex. Jammer want we hebben wel eens in de berm gelegen nadat ik de voorrem alleen maar aantikte. Toch zijn we al die jaren slechts drie keer niet op de motor thuis gekomen. Een keer door een aanrijding met een vrachtwagen, een keer door een spijker in de achterband en een keer nadat een contactpunt doormidden was gebroken. Nu zit er een elektronische ontsteking in. Dat zie je niet, maar is wel handig. Technisch moet deze motor namelijk nog altijd in de haak zijn. Daarom zit er ook een LED-koplamp op. Niet om te zien, we rijden amper in het donker, maar om gezien te worden. Als ik tegenliggers met hun lichten zie knipperen, weet ik dat ik daarin geslaagd ben.”

“De motor was oorspronkelijk Candy Gold, maar de lak sleet weg tot op het plaatstaal. Ik was wel klaar met die kleur, een kleur die ook nog eens moeilijk te maken is, en heb dit als wenskleur aangegeven. In 1987 is het blok gespoten. Als je vroeger een keer door het zout reed, herkende je je eigen blok niet meer terug. De uitlaten zijn originele exemplaren die ik in 1983 kocht. Ze zijn nog in prima conditie, maar als ik lees dat je in Oostenrijk nog maar 95 decibel mag maken, vraag ik me direct af hoeveel deze produceren.”