Jan Wedema en zijn Kawasaki ZRX1100

“Ik was vijftien, toen ik bij een bekende achterop een Z900 mee mocht. Daar al is mijn liefde voor Kawasaki begonnen. Als er ooit een eigen motor zou komen, dan een Kawasaki, zoveel wist ik meteen. Op mijn achttiende heb ik na de auto ook meteen het motorrijbewijs gehaald, maar vanwege andere prioriteiten, geld kun je immers maar één keer uitgeven, bleef het rijden eerst beperkt tot motoren van vrienden. Mijn eerste eigen motor kocht ik rond mijn 33e, een Suzuki Madura 1200 V4, geen Kawasaki dus. Het betrof een schademotor, die ik helemaal zelf heb opgeknapt. Na die Madura kwam er wél een Kawasaki, en wel een ZRX1100 uit ’97 van een paar maandjes oud. Ik volgde de superbikes destijds best fanatiek en was ook fan van Eddie Lawson. Die GPZ1000 waar hij op reed, met dat kuipje, stond een beetje model voor de latere ZRX1100 Lawson Replica. Bovendien ben ik wel fan van een naked, je moet het blok goed kunnen zien, dus het was vrij snel duidelijk wat het moest worden. Met de 1100 heb ik een jaartje of vijf gereden, maar toen kwam de ZRX1200 uit met een iets mooiere kleur groen, die heb ik toen nieuw gekocht. De 1200 heb ik ook helemaal aangepakt, het blok getuned, Akrapovic uitlaat erop, echt er iets eigens van maken. Vervolgens kwam er nog een 1200, die ik ook best lang heb gehad, ik schat een jaar of acht. Wat volgde was een periode van andere motoren en merken. Ik heb onder andere een Triumph Speed Triple gehad, een Thunderbird en twee Street Triples, waarvan ik die laatste pas net heb gekocht, een 765RS, een mooie gele. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na twee jaar zonder ZRX miste ik toch wel een beetje Kawasaki. De ZRX is echt een oude liefde en het gevoel dat er dan niet eentje in de garage staat, ja, daar had ik moeite mee. Deze kwam vijf jaar geleden op mijn pad. Ik was er niet eens specifiek naar op zoek, maar was een beetje aan het rondstruinen op internet toen deze ineens voorbij kwam. Groen, weinig kilometers, hij liep goed en hij zag er ook nog wel redelijk netjes uit, dus ik wist meteen, dit moet ‘m worden.
Ook omdat het een 1100 en niet een 1200 was, dat was toch de eerste echte fiets waar ik mee was begonnen. Drie jaar heb ik er gewoon mee gereden, waarbij ik dan ondertussen steeds allemaal technische zaken veranderde. Er zit bijvoorbeeld een achterwiel van een ZX-7RR in, en een achterbrug van een 1200. Die vond ik niet alleen mooier, maar deze is ook wat steviger en dat komt de rijeigenschappen ten goede. Veranderingen moeten wel een technische meerwaarde hebben, ik ben niet van het aanpassen om het aanpassen. Het blok is bijvoorbeeld ook getuned, er zitten onder meer snellere nokkenassen van een ZZR1100 in, Stage 3-carburateurs met open filtersop, net als een ontstekingsvervroeger. Daarbij gaat het me niet eens puur om het extra vermogen, maar af fabriek is zo’n blok vanwege alle Euro-normen niet optimaal afgesteld, kan niet optimaal ademen. Door deze aanpassingen reageert ‘ie nu veel beter op het gas en je kunt veel makkelijker doortrekken, het loopt gewoon mooier. Verder heb ik onder meer ook nog een Brembo rem- en koppelingspomp, Brembo remklauwen en remschijf en een James Compton race-uitlaat gemonteerd. Na drie jaar stond de motor technisch aardig op punt, maar toen begon het een beetje te kriebelen om hem meer eigen te maken. Ik wil het altijd anders dan standaard en dacht, ‘ik ga het totaal anders doen’. Zodoende heb ik ‘m in de winter helemaal uit elkaar gehaald. Het is een eigen ontwerp geworden en omdat ik fan ben van oranje, besloot ik dat als basiskleur te nemen, met elementen van andere designs. Er zit bijvoorbeeld ook een beetje paars en wit in, zoals de Lawson replica dat had. Het prepareren van de delen en het in kleur spuiten heb ik zelf gedaan, alleen de blanke lak heeft een maat van me, Dolf, gedaan. Dat laatste kan het eindresultaat net maken of breken en hij is plaatbewerker/spuiter, dus dat liet ik liever aan hem over. In april 2025 was ‘ie klaar en precies zoals ik ‘m voor ogen had. Al zijn er nog steeds wat puntjes van aanpak. De originele vijfbak zit er nog onder, maar ik heb nog een zesbak liggen en die moet er nog in. Net als een slipper-clutch. Leuke projectjes hoor, dat voelt voor mij ook als ontspanning namelijk. Ik ben voor mijn werk hele dagen met het mondje bezig, een beetje knutselen in de garage met de radio aan vind ik dan heerlijk. Als ik die twee zaken klaar heb, dan is ‘ie, maar dat zeg ik nu, denk ik wel helemaal klaar. Zoals gezegd, de ZRX is echt een oude liefde, dat blijft en gaat niet over. Deze 1100 gaat alleen al daarom nooit meer weg. Mag trouwens ook niets eens van mij dochter…”