Mijn Trots – Albert Eeltink en zijn HD Dyna FXDX

“Samen met mijn broers ging ik als kleine jongen al met een crossbrommer bij een boer op het land crossen, zo is het voor mij eigenlijk begonnen. Dat groeide eigenlijk uit tot bromfiets rijden toen ik zestien was, maar daarna heb ik er gewoonweg niet bij stilgestaan om ook m’n motorrijbewijs te halen. Dat gebeurde pas veel later, toen ik in 1991 in dienst ging. Iemand die bij mij in de compagnie zat had een motor bij zich, en toen dacht ik op een gegeven moment ‘goh, laat ik ook eens m’n rijbewijs gaan halen’. Toen heb ik samen met m’n broer gelest en afgereden, en uiteindelijk had ik in oktober 1992 mijn rijbewijs. Sindsdien heb ik eigenlijk alle soorten motoren wel gehad. Ik begon met een Honda CB750, een caféracer. Daarna stapte ik over op een Suzuki Intruder, eerst een jaar de 700 en een jaar of twee later de 1400. Verder heb ik ook nog een Ducati en een Kawasaki GPZ gehad, maar die laatste vond ik niet fijn. Daar had ik ook veel problemen mee. Dus toen ben ik weer overgestapt op Suzuki, een GSX-R dit keer. Dat was een goede zet, die motor heb ik ook lang gehad. In tegenstelling tot mijn broer, die altijd al wel een beetje kijk had op Harleys, was dat bij mij helemaal niet het geval. Toen hij echter op een gegeven moment zei dat ’ie naar een Harley ging kijken, werd het vuurtje bij mij ook aangewakkerd. En zo ben ik uiteindelijk ook op een Harley beland.

Deze Dyna is ook echt de allereerste Harley-Davidson waarop ik ooit gereden heb. Deze sprak me vooral aan om de kleur: zwart met chroom. En ook wel omdat het een speciale editie is, de FXDX, ofwel de sportieve Dyna, waarbij je de voorvork kunt instellen. Dat neigt toch weer naar wat sportiever, dus dat vond ik wel mooi. Ook qua prijs paste hij precies in mijn budget, andere modellen waren veel te duur. Het is nu dertien jaar geleden dat ik de motor kocht en in al die jaren heb ik er behoorlijk wat aan gedaan. Of beter gezegd, hij is eigenlijk van voor tot achter helemaal veranderd naar mijn smaak en ideeën. Het is bijna te veel om op te noemen, denk ik. In 2013 begon ik met het spuitwerk op de tank en het originele spatbord voor. Daarna heb ik er andere wielen ingezet en gezocht naar een ander spatbord dat mooier over het voorwiel heen viel. Die heb ik vervolgens ook weer laten spuiten. Daarna is er nog wel het een en ander aan veranderd: het stuur, spiegels, rem- en koppelingshendel, achterlicht, knipperlichten. Dat zijn eigenlijk wel de grootste veranderingen, maar daarnaast zijn er ook tal van kleinere zaken aangepast, zoals claxoncover en luchtfilter.

Dat zijn dan de optische aanpassingen, maar ook motorisch is er wat gebeurd. Er zit bijvoorbeeld een speciale nokkenasset van S&S in, een CDI-kast van Screamin’ Eagle, een vlakschuif-carburateur van Mikuni én een uitlaatsysteem van Kerker. Hij loopt dus best goed, zeg maar. Het laatste dat ik er aan heb gedaan is een grafisch eerbetoon aan mijn beste kameraad en m’n moeder, die allebei zijn overleden. Dat is meteen ook het laatste wat ik er aan ga doen. Voor mij is ’ie nu af, hij is klaar. Als ik er nog meer aan zou doen wordt het denk ik té, nu is het precies goed. Hij gaat ook niet meer weg, sowieso niet. Er kleeft zoveel emotionele waarde aan, als ik er om de een of andere reden niet meer op kan rijden, dan blijft ’ie gewoon in de garage staan. Nee, die motor is het allerlaatste dat weggaat.” n