Eerste test – Harley-Davidson Road Glide Limited en Street Glide Limited (2026)

Immense topkoffer
De komst van de Limited betekent niet het einde van de reguliere Road en Street Glide. De Limited staat er als een übermodel naast. Het prijsverschil – € 41.995,- om € 38.495,- is er niet voor niets. Wat de verschillen zijn? Zonder hier compleet te zijn is het meest in het oog springende verschil natuurlijk de immense topkoffer. Die twee helmen vinden in ieder geval moeiteloos een plekje tijdens het selfie-moment op de prairie. De 68L koffer biedt verder ruimte aan een 12V-aansluiting, een bagagerek, twee Ø 165 mm speakers, een enorme LED-lichtbalk en een ruggesteun voor de passagier. In totaal beschikt een Limited over vier speakers met een gecombineerd vermogen van 200 watt.

Flink afgevallen
Bovenstaande luxe vind je in identieke vorm op zowel de Road als Street Glide. De twee motoren delen sowieso overduidelijk dezelfde technische basis. De karakteristieke Batwing verraadt de Street Glide zoals de Sharknose dat doet bij de Road Glide. De laatste weegt 417 rijklare kilo’s, de Street Glide weegt er twaalf minder. Dat zijn indrukwekkende cijfers, maar toch viel dit duo in 2024 al liefst 8,2 (Street) en 7,3 (Road) kilo af. Bij de 2026-edities is dat respectievelijk 10,9 en 5,9 kilo. Toch ben je nog altijd met een flinke hoeveelheid Amerikaans staal onderweg en dat voel je. Bij het manoeuvreren heb je er gewoon een flinke kluif aan. Zodra de wielen rollen is het allemaal te doen, maar bij dit duo schrijf je desondanks niet dat ze ‘als bij toverslag honderden kilo’s verliezen als ze eenmaal onderweg zijn.’

Stuurgedrag Road en Street
Dat laat onverlet dat er heerlijk te rijden is met dit stel. Mooie ronde lijnen rijden is het devies, ook vanwege de beperkte grondspeling, en eerlijk gezegd is het dan best genieten. Het heeft iets ontegenzeggelijks lekkers om redelijk eenvoudig op zo’n indrukwekkende machine rond te toeren. Harley-Davidson had ons een gemakkelijke route kunnen voorzetten, maar toverde juist een route vol kleine kronkelwegen uit de hoge hoed. Het koos dus letterlijk en figuurlijk niet voor de makkelijke weg, maar de Limiteds beschaamden het vertrouwen niet. Je stuurt ondanks het formaat sneller op de automatische piloot dan je vooraf kunt bevroeden.
Opmerkelijk genoeg stuurt de zwaarste motorfiets het lichtst. Alhoewel het ook weer niet zo heel vreemd is. Op de zwaardere Road Glide is de kuip op het frame gemonteerd, terwijl de Batwing op de Street Glide op de voorvork zit. Daardoor gaat het insturen iets zwaarder en de Road Glide voelt ook net dat tikkie trefzekerder. En toch is het aangenamer sturen op de Street Glide omdat die over een lager stuur beschikt dan de semi-apehanger op de Road. Dat hoge stuur zorgt niet alleen voor een wat vertroebeld gevoel wat de voorkant precies aan het doen is, maar ook voor een iets passiever zithouding. Al kwalificeert een echte Grand American Tourder dat laatste waarschijnlijk als nóg meer ontspannen. Op de Street zit je rechter en actiever, en alleen al dat maakt het rijden gevoelsmatig allemaal wat speelser en natuurlijker. Waarschijnlijk hebben potentiële kopers vooraf een duidelijke voorkeur voor een van de twee modellen, maar ‘zwevende kiezers’ moeten echt beide modellen aan de tand voelen om te kijken waar hun voorkeur naar uitgaat.

Comfort op topniveau
Het comfort aan boord is zoals verwacht van topniveau. Het zadel is breed en uiterst comfortabel. Passagier en rijder beschikken over verwarming en hetzelfde geldt voor de handvatten. In een stad verlang je overigens eerder naar zadelairco, de dikke V-twin produceert de nodige warmte als je stil staat voor verkeerslichten. Bij dat licht vibreert de tweecilinder op een zalige manier, rijdend merk je helemaal niets van vibraties. Voeten vinden een riante plek op de treeplanken waar je links gelukkig ook nog een hiel-teen-schakelpedaal vindt. Zo’n ding hoort er gewoon bij.

Met de nodige angst en beven bekeek ik vooraf de maximale veerweg aan de achterzijde. Die luttele 76 millimeter lijken een garantie op ferme klappen in de rug, maar niets is minder waar. Oké de snelheid lag niet echt hoog waardoor de Showa-vering niet echt op z’n donder kreeg, maar zelfs bij flinke scheuren en bulten gleed de Limited er soepel overheen.
Bij een toer-editie van een toermodel hoort riante windbescherming en daarom zijn de ruitjes hoger dan op een standaard Road of Street Glide. Of die rijders op de ‘highway’ goed uit de wind zetten, blijft voorlopig onduidelijk omdat er simpelweg geen snelweg in de route zat. Met mijn 1.80 mtr heb ik het idee dat de rijwind precies midden op mijn helm landt en dat vraagt dus om meer én snellere kilometers om daadwerkelijk uit te vinden hoe de vork in de steel steekt qua turbulentie. Het is nu al wel duidelijk dat je met een modale lengte door het licht vertekenende ruitje kijkt. Niet perfect, maar het went. Nog een laatste opmerking over de ruitjes: verstelbaar zijn ze niet, zelfs niet handmatig. In deze prijsklasse is dat ondertussen wel de standaard en misschien moet Harley sowieso eens gaan kijken naar zaken als adaptieve cruisecontrol, elektronische vering en geautomatiseerde versnellingsbakken. Op zaken als een immens TFT-dashboard, begrijpelijke softwarebediening en elektronische hulpmiddelen hoeft  niemand Harley-Davidson dan weer iets te leren. Terug naar de windbescherming; her en der geplaatste verstelbare ‘winddeflectors’ laten zich letterlijk voelen. Afhankelijk van hun positie voeren ze verkoelende wind naar de rijder, of beschermen die juist tegen koude wind. Hufterproof en het werkt.

Windbescherming
Net als bij een diner dat uit meerdere gangen beslaat, eindigen we met het lekkerste. De 117” V-twin is in dit geval het dessert. Terecht, het is echt een zoet snoepje. Hoe graag sommige mensen een Harley-Davidson ook als ‘bad motherfucker’ willen wegzetten; dit blok is toch echt uiterst welgemanierd. Het grenst aan het onwaarschijnlijke dat een bijna twee liter zware V-twin onderin zo mooi op het gas reageert en nooit bokkend protesteert. Van de vier rijmodi voldoet ‘Road’ in 99,99% van de gevallen prima, maar ‘Sport’ haalt het beste van het blok naar boven. Het woord onwaarschijnlijk komt nog maar eens voorbij, maar exact dat woord typeert het inspirerende geweld dat losbarst als je vanaf stationair het gas open trekt. Het blok heeft lak aan (gematigde) toerwetten en trekt er simpelweg gretig aan. Maak ook niet de vergissing door te denken dat er bovenin niets gebeurt, dit blok weet ook nog na 4.000 tpm nog van wanten. Hier laat techniek als variabele kleptiming zich gelden. In vergelijking met de vorige generatie levert het blok een fractie meer pk’s en Nm’s, maar doet dat ook bij een fractioneel hoger toerental. Niet dat het ook maar iets uitmaakt, in de praktijk bivakkeer je regelmatig onder de 3.000 tpm en geniet dan al van de dikke krachtige klappen. Bij deze Limited is het de sport om juist een versnelling te hoog een krappe bocht uit te komen en er krachtig ploffend weer uit te komen.

Conclusie
Wie in de markt is voor een Road of Street Glide Limited is duidelijk: groottoeristen die zelfs met een passagier aan boord geen tekort willen hebben aan bagagecapaciteit, motorische puf en comfort. Deze rijders gaan zichzelf niet bekocht voelen. De ultieme toerkanonnen van Harley-Davidson zijn inderdaad op alle vlakken ‘bigger and bolder’ zoals de fabrikant belooft. Harley zou zo langzamerhand overigens nog wel iets meer moderne techniek mogen omarmen die de rijder ondersteunt. Al mag dat absoluut niet ten koste gaan van dat pure Amerikaanse volvette V-twin gevoel. Het is met niets te vergelijken, maar een mens is er heel snel aan verslaafd. In geval geldt dat niet alleen voor de rijder, maar ook voor de passagier.