MotoPlus 19 / 2019

CROM RIDE 2019 REPORTAGE REPORTAGE MOTOPLUS 67 hoeveel water we drinken, het is nooit genoeg. Dus dan maar weer door. Het moet toch gebeuren, nietwaar? Ook in de kilometers die volgen blijft het landschap fantastisch en rijgen de wegen zich als een grote kronkelende bende aaneen. En dat met bijzonder weinig verkeer. Joan legt dat later nog eens uit: “Alle grote plaatsen zijn inmiddels verbonden met nieuwe, rechtere en meer directe wegen, maar de oude routes liggen er allemaal nog en worden prima onder­ houden. Dat betekent dus dat het gewone verkeer de snelle route neemt en wij vrij spel hebben.” Afgezien van de drukte bij de stempelplaatsen zien we vaak lange tijd geen kip op de weg. Bij die stempelposten komen we vaak steeds dezelfde mensen tegen, wat er op duidt dat we alle- maal een beetje hetzelfde tempo aanhouden. Inmiddels zijn we ook de grens met Frankrijk over en dat is te merken. De huizen zien er anders uit, de wegen zijn anders, zelfs het landschap lijkt anders. En toch zijn we nog steeds in Catalaanse stre- ken, want hier zijn alle wegwijzers gewoon van twee talen voorzien. Als we bij de volgende stop, op Frans terrein, arriveren, merken we hoe het ook kan: in plaats van een nog weer spectaculair- dere locatie is juist hier gekozen voor zo’n typisch microdorpje genaamd Bula d’Amunt (of Boule d’Amont in het Frans), waar we op een grasveld, zo’n beetje de enige plaats met capaciteit voor enkele tientallen motorrijders, worden getrakteerd op broodjes worst van de grill en frisdrank met waterkoeling… in de grote kuip waarin ze uitgestald zijn. Stempel- tje, vriendelijk dankjewel zeggen in twee talen en weer door. De kilometers hakken er inmid- dels wel in. De Franse wegen zijn anders dan de Spaanse. Dat komt niet alleen door het ontbreken van een lijntje aan de rand van de weg, maar ook de sfeer is anders. Als we eindelijk de ontelbare bochten van een pas omlaag ron- den, slaat de vermoeidheid toe. Dit is wel even wat anders dan zo’n kustweggetje, maar geluk- kig rijden we alweer terug naar Spanje. Maar pas nadat we enkele wintersportdorpjes hebben door­ kruist en borden naar Andorra ontwaren. Onderweg passeren we nog het waanzinnige Vilafranca de Conflent, of Villefranche de Conflent in het Frans. Geweldig mooi, maar we moeten verder. Voor het echte Pyreneeën-gevoel natuurlijk. De volgende stop is op het cen- trale plein van Puigcerdà, histori- sche VVV, stempeltje, door. De zon is gelukkig net wat over z’n hoog- tepunt heen en dat is te merken, want het gaat beter. We stoppen nog eens voor een heel snelle foto, maar maken vooral heel veel vlotte kilometers en rijden een Alpen-achtig landschap binnen. Dat hadden we nog niet gehad. Niet veel verder, een kleine twin- tig kilometer, komen we alweer aan bij de laatste stop – in Olot – voor de finish. Het begint inmid- dels heel lichtjes te schemeren als we in de tuin van een reusachtig landhuis ons een-na-laatste stem- peltje halen. Nog 55 kilometer te gaan tot aan de finish. Makkie. Toch begint de vermoeidheid nu behoorlijk op te spelen, zeker na een aantal navigatiefoutjes en de extra kilometers om de route weer op te pakken. Maar de wetenschap dat je er bijna bent, geeft je aan de andere kant ook weer een lekkere boost en net dat extra zetje. Omdat de laatste etappe ook echt korter is, bereiken we sneller dan gedacht de finish. Voor de vorm rijden we netjes onder de finishpoort door – de kusdames zijn blijkbaar net even hun neus poederen – en zetten we de motor in de rij met reeds gearriveerde motoren. Nog snel even naar de laatste stempel- post en dan volgt het biertje waar we dit jaar het meest naar uitge- keken hebben. Na ruim dertien uur in het zadel hebben we dat wel verdiend, met het hotel op loopafstand. Terwijl we de veilige terugkeer van de deelnemers vieren en we ons verbazen over zoveel blije gezichten, begint bij de stempel- post iemand te juichen. Haar zusje is gearriveerd en die weet nu al dat ze volgend jaar weer van de partij is. Wij ook ? Hmm, dat zou zomaar eens kunnen…! n De route voert grotendeels door Catalonië, maar pakt ook een stuk Frankrijk mee. Onderweg is er genoeg tijd voor het schieten van fraaie plaatjes of om een kop koffie te drinken met mederijders.