MotoPlus 11 2019

MIJN TROTS LEO NOORDZIJ EN ZIJN YAMAHA XT500 “Modder? Zeker Nog geen regen!” De volledig gerestaureerde Yamaha XT500 van Leo Noordzij is het best te omschrijven als een rollend museumstuk. Geheel in lijn met dat statement, gaat Leo er ook zo mee om. “Noem het nostalgie, maar ik wil hem graag zo nieuw mogelijk houden.” Wat dat betekent voor de motor uit 1978? “Je zult hem niet in de modder zien en na ieder ritje maak ik hem schoon. Ja echt helemaal, met wattenstaafjes als het moet.” | Tekst: Wout Dusseldorp; Foto’s: Guus van Goethem | “Iedere avond voor het slapen gaan, ga ik even kijken in de garage. Want geef toe, dit is toch de mooiste motor ooit in de mooiste uitvoering, zo met dat rood/wit. Hoe anders zag hij eruit toen ik hem voor het eerst in Overveen onder een zeiltje zag staan. Daar vond ik hem geheel bij toeval overigens. Ik heb de XT altijd mooi gevonden. Gewoon qua lijn. Echt tijdloos. Stiekem had ik altijd al wel het idee om ooit nog een keer een XT op te knappen. Maar het bleef een beetje bij kijken op internet. Dat veranderde toen een vriendin me vertelde dat ze er een wist te staan. Op het moment dat de roestige motor onder het blauwe zeil vandaan kwam, wist ik dat ik hem wilde hebben. De eigenaar wilde er eigenlijk 500 euro voor hebben. Maar vanwege het overduidelijke achter­ stallige onderhoud, bood ik 300. En zo werd ik warempel opnieuw eigenaar van een XT500. Ja, want dit is eigenlijk mijn tweede. De eerste kocht ik in januari van 1979. Een achtenzeventiger, net als deze, die ik voor 2.900 gulden kon meenemen bij een Peugeotgarage in Wolvega. Heel lang heb ik helaas niet van die motor kunnen genieten. In juni van dat jaar kreeg ik er een fink ongeluk mee waarbij ik onder meer mijn pols en bovenbeen verbrijzelde. Na vier maanden ziekenhuis en zes maan­ den revalidatie dacht ik dat het beter was om het motorrijden af te zweren. 106 MOTOPLUS MIJN TROTS Maar ja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Dus kocht ik een Amerikaanse SR500. Achteraf een motor die ik nooit meer had moeten verkopen. Tja, met de kennis van nu. Misschien wel de enige beslissing in mijn leven waar ik echt spijt van heb. Die fout ga ik met deze motor zeker niet maken. Nee, deze motor doe ik nooit weg. Niet alleen omdat ik er enorm trots op ben, maar ook om de uren en het geld dat ik erin heb gestoken. Aanvankelijk dacht ik dat de hele restauratie me zo’n twee tot drieduizend euro zou gaan kosten. Dat heeft toch iets anders uitgepakt. Zoals hij er nu bij staat heeft het me 12.500 euro gekost. Exclusief alle uren. En dat gaat dan steeds met kleine stapjes. Zestig euro hier, hon­ derd euro daar. Tel alles op en je hebt het over een fink bedrag. Gelukkig heb ik een hele lieve en soepele vrouw. Die heeft er nooit een kwaad woord over gezegd. Waarom de restauratie zoveel duur­ der is uitgevallen? Omdat ik een perfectionist ben. Ik ben een stier, dus ik wil alles tiptop in orde hebben. Neem de kleine kabelbindertjes op het frame. Die zijn nagenoeg niet meer te vinden. De meesten kiezen daarom voor tiewraps. Ik niet. Ik heb net zo lang gezocht tot ik iemand vond die de originele kabelbinders verkocht. En zo zijn er nog legio voorbeelden. Neem het motorblok, dat ik door een professional heb »