Pasportret: Mulhacen

Een bergmassief dat meteen op de voorgrond treedt: de met sneeuw bedekte Sierra Nevada in Spanje. Het startpunt voor deze tocht omhoog is de metropool Granada met het unieke Alhambra. Van hierruit leiden verschillende wegen naar het westen, waarbij de nabijgelegen 3.000 meter hoge toppen van de Sierra Nevada steeds meer in het middelpunt komen te staan. De hoogste toppen, de Picodel Veleta en de Mulhacén, rijzen 3.400 meter en meer boven de zee uit, die hemelsbreed ook nog eens op slechts 35 kilometer afstand ligt. En juist deze laatste top – de hoogste van het Iberisch schiereiland – wordt met elke kilometer die we afleggen meer en meer de ster van dit pasportret.

In 1901 zetten de ontdekkingsreizigers Félix Bassazza, Vicente Montero en Matías Vázquez als eersten voet op de top van deze berg, die zijn naam dankt aan Muley Hacén. Deze voormalige koning van Granada (1436 tot 1485) bracht zijn laatste levensjaren door in een klein dorpje ten westen van de Sierra Nevada. Zijn laatste wens: begraven worden waar niemand hem zou vinden. Volgens de legende vervulde zijn geliefde Zoraya deze wens en begroef ze zijn lichaam in de sneeuw van de hoogste berg. Sinds die dag draagt deze berg zijn naam: Mulhacén.

Het verleden mag het verleden blijven, het gaat om de Mulhacén in het hier en nu. Daarbij is de benaming ‘bergpas’ niet helemaal correct. Er is immers geen berijdbare weg die omhoog naar de top en weer naar beneden loopt. Tenminste, als het hoogste legaal bereikbare punt het doel is. Dat ligt op ruim 2.500 meter hoogte en heet Hoya de la Mora. Wie de rit omhoog en omlaag toch als rondrit wil maken, kan vanuit de agglomeratie Granada verschillende wegen nemen die naar de Puerto de Hazallanas leiden.

Om dit tussenstation te bereiken, is het de moeite waard om een omweg te maken vanuit het centrum van de grote stad naar Monachil. Dit dorp dankt zijn naam aan de gelijknamige rivier, die tot aan het einde van het dorp de richting aangeeft. Na de vele kleurrijke gevels volgen al snel twee stoffige haarspeldbochten en is de drukte van de stad vergeten. De daarop volgende Carreterade El Purche slingert zich langs zacht glooiende heuvels en ligt in een schilderachtige vlakte. De smalle asfaltweg klimt met rustige bochten en enkele krappe haarspeldbochten steeds hoger. Wees voorzichtig, want loslopend vee steekt vaak de weg over, op zoek naar iets eetbaars in het kale landschap! Hekken zijn hier schaars. Bij het restaurant dat bij de camping ‘Rutadel Purche’ hoort, is het de moeite waard om even te stoppen voor een kop koffie. Het is een populaire ontmoetingsplaats voor motorrijders en andere mensen die anders zelden in deze rustige omgeving te vinden zijn.

Dit scenario verandert echter zodra de Carretera de El Purche na nog een aantal bochten omhoog en omlaag uitkomt op de A-395. Dit is de hoofdweg van Granada naar Mulhacén, die in vele goed berijdbare en goed ruime bochten naar boven loopt. Maar zelfs een paar vrije kilometers vinden om ten volle van die bochten te genieten, wordt als onmogelijk beschouwd. De Mulhacén trekt mensen op haast magische wijze aan. In het koude seizoen zijn het skitoeristen, in de warmere maanden wandelaars en andere recreatieve sporters die naar de hooggelegen parkeerplaatsen stromen. De cafés en hotels daarboven zijn meestal goed gevuld. Het advies is om de A-395 alleen te volgen totdat deze uitkomt op de A-4025. Een tweede weg richting de top, die in de maanden zonder sneeuw en ijs open is.

Bossen omzomen de weg en vormen bijna een dak boven het licht beschadigde wegdek. De weg slingert zich in talrijke bochten steeds verder omhoog, waarbij goed de bocht doorkijken een eerste vereiste is. In de openingen tussen de rijen bomen is het uitzicht naar links en rechts de moeite waard – het onthult landschappen in posterformaat. Wegwijzers geven op regelmatige afstanden de toename in hoogte aan. Kort voor de 2.000-metergrens maken de bomen plaats voor een compleet ander woestijnachtig landschap.

Het is nu niet meer zo ver tot aan de laatste stop onder de top, en ook de temperaturen dalen merkbaar. Buiten het zomerseizoen en in schaduwrijke gebieden kan het kwik al snel dalen tot onder het vriespunt. Afhankelijk van het seizoen verschijnt vanaf deze hoogte ook de eerste sneeuw naast de weg, die het hele jaar door gelukkig berijdbaar en sneeuwvrij wordt gehouden.

De A-4025 beloont koude vingers echter op elke centimeter van haar kronkelige weg, omdat ze zowel verlaten als fascinerend is en mens en motorfiets meeneemt in een ongelooflijke landschappelijke ervaring.

Dat blijft zo totdat deze weg weer uitkomt op de hoofdweg A-395. Verkeer, skiliften, hotels – binnen enkele seconden verandert de eenzaamheid in een toeristische mierenhoop, die tot aan de parkeerplaats op 2.500 meter hoogte niet afneemt. Nog een paar meter verder loopt de weg omhoog, door een laatste haarspeldbocht en langs de ‘Refugio Militar Capitán Cobo’. Sinds 1999 blokkeert een slagboom de verdere rit. Tip voor de terugweg: sla vanaf de A-4025 af naar de zeer steile A-4030 om via de pas ‘Alto de Hazallanas’ (meerdere keren opgenomen in een etappe van de wielerwedstrijd Vuelta a España) en langs het stuwmeer Embalse de Canales terug te rijden naar Granada.