Mijn trots – Ronnie Tolkamp met zijn Moto Guzzi V100 Mendello Aviazione Navale

“Mijn eerste aanraking met Moto Guzzi was in mijn tijd bij defensie, waar ik bij de onderhoudsgroep zat. Daar stond een V50 Nato in onderhoud, en omdat ik al een schakelbrommer had gehad zei die monteur: ‘Rij er maar een stukje mee op de kazerne’. Zo heb ik eigenlijk leren motorrijden. Eenmaal thuis was het halen van mijn rijbewijs daardoor kinderlijk eenvoudig, na drie lessen heb ik afgereden en had ik het papiertje. Daarna heb ik allerlei motoren gehad, maar nooit meer een Moto Guzzi. Het waren wel allemaal V-twins, dat vind ik qua karakter en geluid gewoon heel erg leuk. Ik ben niet zo van de viercilinders, dat jankerige, daar hou ik niet van. Ik was al een tijdje op zoek naar wat anders toen in 2023 de Moto Guzzi V100 Mandello werd gepresenteerd. ‘Poh, twintigduizend euro voor een motor, wat een geld’, dacht ik toen meteen. Maar ja, hij was wel heel mooi en ook echt iets waar ik naar zocht: lichter dan m’n V-Strom, en eentje waar niet zo’n heel hekwerk aan blijft zitten wanneer je de koffers eraf haalt. Ik heb toen het geluk gehad dat mijn vorige werkgever mij heeft uitgekocht, dus ik kreeg een leuk zakcentje mee, waarop mijn vriendin zei: ‘Waarom koop je niet zo’n ding?’. Dus ja, ik heb een proefrit gemaakt en een aantal gewone V100’s bekeken, tot ik in Duitsland voor het eerst deze speciale uitvoering tegenkwam. De motorzaak zat in een oude fabriekshal met van die schuine daken, dat was net een museum. De ochtend dat ik er was, scheen er door dat dak een zonnestraal precies op die motor, alsof het zo moest zijn. Na een proefrit met wist ik het zeker: als het wat wordt, dan wel zo’n grijze. Mijn verleden bij defensie heeft daar geloof ik wel een rol in gespeeld, zeker als je daarna het verhaal leest achter deze uitvoering. De Aviazione Navale is namelijk een eerbetoon aan 110 jaar Italiaanse luchtvaart, waar alle drie de oprichters van Moto Guzzi bijzaten voordat ze motoren gingen bouwen. De uitvoering is gebaseerd op de Italiaanse F35-straaljager, waarvan de stickers en kleurstelling zijn overgenomen, en hoewel het achterlicht standaard is, past hij wel perfect.

Bij TLM in Nijmegen vond ik eind vorig jaar deze machine, met amper tweehonderd kilometer op de teller. De vorige eigenaar kon niet voldoen aan de betalingsregeling en had ‘m daarom teruggebracht. Zonder een proefrit te maken heb ik hem toen gekocht, met koffers en een quickshifter. De koffers waren oorspronkelijk zilvergrijs en dat sloeg als een tang op een varken met deze kleurstelling, dus die heb ik laten wrappen. Verder is ‘ie op het andere ruitje na helemaal origineel, en dat blijft hij ook. Het karakter van de motor en de versnellingsbak is geweldig, hij praat met je. Zo puur, daar hou ik wel van. En dat er maar dertienhonderd van zijn gemaakt, past me ook wel, ik ben geen dertien-in-een-dozijn-man. Je zult mij nooit zien rijden op een Kawasaki Z900 of BMW GS, het zijn goede motoren, maar dat is gewoon niks voor mij. Inmiddels staat er zo’n drieduizend kilometer op de klok. Die zijn vooral gereden in Nederland en Duitsland. Ik woon dicht bij de grens en mijn schoonouders wonen in Dortmund, dus we gaan vanuit daar weleens een weekendje toeren in de Eifel. Ik ben nog van plan om dit jaar naar Mandello te rijden om een kijkje te nemen in de fabriek. En als je vooraf meldt dat je komt, doen ze daar ter plekke het onderhoud voor je, dat is wel bijzonder. Die Italianen nemen daar ook echt de tijd voor, dat is geniaal. Dat is denk ik ook de charme van Moto Guzzi, omdat ze zo klein zijn is het heel persoonlijk. Of deze ooit nog weggaat? Haha, ik heb veel motoren gehad, maar ik denk dat ik deze heel lang ga hebben. Nee, ik kan me niet voorstellen dat deze weggaat, ook omdat er geen twee van zijn zo, en dat ga je ook niet weer krijgen. Hij blijft nog heel lang staan, daar ben ik van overtuigd!”