Hugo Pinksterboer – Geluk bij een ongeluk

Van dat incident heeft niemand iets gemerkt, en ik was het ook al snel weer vergeten. ‘Hickupje’, dacht ik. Tot het op een minder goed moment nog een keer gebeurde. Ik kroop bij een bekend verkeerslicht voorzichtig naar rood, waar ik net aankwam toen het groen werd. Je raadt het al. Na een sprintje van 100 of 200 meter viel alles uit. Op basis van mijn ervaring van de eerste keer wist ik dat ook mijn alarmlichten het niet zouden doen, dus moest ik met armgebaren aan het achter me rijdende verkeer proberen duidelijk te maken dat ik niet vrijwillig langzamer ging rijden. Lastig, want diezelfde armen had ik hard nodig om de boel al freewheelend weer aan de praat te krijgen. Ik wist nog hoe. Brrroem, deed de boxer. Kedeng-kedeng, deed mijn hart. Het was deze keer hooguit iets gênanter dan de vorige, maar wat als de boel halverwege een vlotte inhaalactie op zwart zou gaan, met een tegenligger in het vizier? Een geluk bij een ongeluk dus, tot twee keer aan toe. Dat lot moet je niet verder tarten. Gelukje nummer drie was dat de oorzaak snel gevonden en betaalbaar hersteld werd.

Het is alweer een jaar of twee terug dat ik voor mijn deur op mijn zijspan stapte, startte en ontdekte dat een draai aan het gashendel niet meer was dan een draai aan het gashendel. Van een verbinding tussen hendel en carburatie was geen sprake meer. Dat je die gaskabel bij zo’n in plastic verpakte Pan-European zeker ’s winters niet even op straat vervangt leek me duidelijk. De Wegenwacht regelde het vervoer naar mijn garage. Balen, die gebroken kabel? Ach, ja. Maar beter voor de deur als je weggaat dan wanneer je aan de andere kant van het land bent en naar huis wilt. En veel beter dan wanneer die kabel het tijdens diezelfde vlotte inhaalactie begeeft, of op het moment dat je nog net voor een aanstormende truck de T-kruising op rijdt.

Veel korter geleden is het dat ik richting liefde reed en op de A2 bij Nieuwegein ontdekte dat het toch koeler was dan ik dacht. Even stoppen bij het tankstation, kinstuk van mijn systeemhelm omhoog klappen, stekkertje van mijn verwarmde jas aansluiten en dan met het gas open de snelweg weer op, met een brede smile op m’n smoel van de quickshifter. Geen idee op welk moment van die sprint het gebeurde of wat mijn snelheid toen was – we zijn niet voor niets zulke slechte getuigen van de ongelukken die we zelf meemaken – maar ergens tussen de nul en de honderdveel werd mijn hoofd met een ruk naar achteren getrokken terwijl ik een geluid hoorde dat ik niet kon thuisbrengen. Het kwam wel uit diezelfde hoger gelegen regio, vermoedde ik nadat ik me tussen de rest van het zaterdagmiddagverkeer gevoegd had.

Mijn linkerhand ging omhoog en vond daar mijn kinstuk, dat probleemloos naar beneden scharnierde. Wat geheel ontbrak was het vizier, dat er door mijn enthousiaste versnelling finaal uitgeblazen was. Met een P/J-goedgekeurde helm zou dat niet moeten mogen, beaamde een woordvoerder van de importeur, maar het gebeurde wel. En nee, ik had het kinstuk vermoedelijk niet in z’n achterste (lock)positie gezet, wat de ruk en daarmee de breuk had kunnen verklaren. Ik heb het erbij gelaten, zonder mijn vertrouwen in die helm te verliezen. Wel zonde van de nieuwe Pinlock, die ik een week daarvoor had laten plaatsen. Zonde van dat vizier ook, al was het na een jaar en 20.000 kilometer al bijna weer aan vervanging toe. Maar ook dit had veel beroerder kunnen aflopen. Gezien de tijd van het jaar had het serieus veel kouder kunnen zijn, en dan was de 60 kilometer voor die dag en de dubbele afstand de dag erop geen lolletje geweest. Dat er voor die dagen geen regen voorspeld was scheelde ook een slok op een borrel, net als het stomme feit dat ik sinds een paar maanden mijn normale bril onderweg steevast voor een wél voor motorrijden bedoelde WileyX verruil. Dat scheelt niet alleen scherven bij steentjes, maar ook kou op je ogen. Da’s drie keer mazzel op één keer pech. Daar kan je toch alleen maar blij van worden?