Dakar Rally 2026

In 2023 begon Kevin Benavides met een achterstand van twaalf seconden op klassementsleider Toby Price aan de laatste etappe. Omdat Price een totale offday kende, won de voluit Benavides zijn tweede Dakar met een voorsprong van slechts 43 seconden. Het was de kleinste marge ooit gemeten tussen winst en verlies in de Dakar. Zijn broer Luciano bewees echter dat het nog spannender kan in een nog niet eerder vertoonde finale in de zwaarste woestijnrally ter wereld. De nu al legendarische ontknoping vormde de climax van een Dakar die toch al bol stond van drama. Dramatisch was ook de zware crash van Daniel Sanders in de tiende etappe. Sanders leidde het klassement met bijna zes en een halve minuut voorsprong op Ricky Brabec toen hij zich verkeek op een duinafstap. De Australiër klapte hard van zijn machine en stelde zelf meteen de niet officieel bevestigde diagnose dat hij zijn sleutelbeen en borstbeen had gebroken. Dat de winnaar van 2025 toch nog als vijfde de finish zag in Yanbu was een bewijs van zijn onverzettelijkheid.

Omdat het grote talent Edgar Canet ondanks drie dagzeges nog de ervaring miste om mee te doen voor de totaaloverwinning, omdat Tosha Schareina door het negeren van de startprocedure een domme tijdstraf van tien minuten opliep en omdat Adrien van Beveren te laat op gang kwam en zelfvertrouwen miste, werd de Dakar van 2026 uiteindelijk een gevecht tussen slechts twee mannen. Brabec meende voorafgaand aan de rally nog de snelheid te missen van Sanders en Schareina, de nummers 1 en 2 in de Dakar van 2025 en ook in het WK Rally. De 34-jarige Amerikaan reed echter een ijzersterke Dakar, waarin hij twee etappes won en in negen van de veertien tijdproeven in de top 3 eindigde. Luciano Benavides reed vorig jaar naar een vierde plaats, zijn hoogste eindklassering in acht starts. Omdat hij in oktober tijdens de Rally van Marokko zijn kniebanden verrekte en zijn schouder en rug blesseerde, verwachtte de 30-jarige Argentijn een mentaal pittige rally. Benavides, drie jaar geleden wereldkampioen rally, sprong echter in het gat dat teamgenoot Sanders liet vallen. Net als Brabec won hij drie etappes en de onbezonnenheid die hem in eerdere Dakars typeerde, leek verdwenen. Zowel Benavides als Brabec verspeelden op twee dagen kostbare tijd. De KTM-rijder meende dat zijn Dakar over was toen hij in de tiende etappe hopeloos vast kwam te

zitten in het diepe duinenzand. Pas na hulp van onder meer Sherco-troef Bradley Cox kon hij verder. Op de voorlaatste dag greep Brabec weliswaar de dagzege, maar zijn marge van 3.43 had aanmerkelijk groter kunnen zijn als hij niet opgehouden was door een grote kudde kamelen op de route.

Aan de finish waren de contrasten enorm. De verslagen Brabec, in tranen en getroost door Hero-rijder Ross Branch, voelde zich ‘verschrikkelijk’ en meende wedstrijdleider David Castera op een fout in het roadbook te kunnen wijzen. De uitkomst veranderde er niet door. Benavides werd besprongen door broer Kevin, zijn vader en zijn uitzinnige team. “Ik geloof dat alles gebeurt met een reden en vandaag is zo’n dag. Twee seconden verschil na bijna 8000 kilometer…. dat is moeilijk te bevatten”, meende hij na KTM’s 21e Dakar-zege. “Ik ben niet gestopt met dromen, ik ben blijven geloven en ik weet niet waarom, maar voor de start zei ik tegen mijn mensen ‘ik geloof echt dat het nog kan, deze Dakar is voor mij’. Ik heb tot het eind gepusht. In de laatste drie kilometers nam Ricky een verkeerde afslag. Ik zag een koplamp terugkomen. Ik weet eerst niet dat hij het was, ik ging iets van het gas en zag dat hij het echt was. Ik wist ook dat hij helemaal terug moest, dat hij de route niet kon afsnijden. Dat kostte hem tijd, en ik greep mijn kans.”

Benavides maakte er geen geheim van geen liefhebber te zijn van de strategie die de Honda-fabrieksrijders hanteerden. Die strategie was er op gebaseerd om zoveel mogelijk bonustijd (voor de eerste man op de route) te kunnen binnenhalen voor Brabec. “Ik heb deze Dakar aan niemand anders gedacht dan aan mezelf. Ik heb alleen maar gedacht over wat ik zelf zou kunnen. Dat betekende ook niet denken aan een strategie, ik heb gewoon alles gegeven. Dat was alles wat ik kon doen. Het spijt me voor Ricky. Hij maakte een fout en die heeft hem de overwinning gekost.”

De Dakar van 2026 was andermaal een tweestrijd tussen KTM en Honda. De dertien etappe-overwinningen werden onderling verdeeld onder de drie fabrieksrijders van KTM en de vier van Honda, die allemaal minimaal één special voor hun rekening namen. Het Hero-duo Ross Branch en Nacho Cornejo schoot duidelijk te kort, terwijl de van Bas World KTM overgekomen Tobias Ebster al na enkele dagen uit de rally lag met een gebroken schippersbotje. Bradley Cox was al na twee etappes de enige overgebleven Sherco-rijder, nadat Lorenzo Santolino na een crash niet verder kon met zijn zwaar gehavende machine en Harith Noah al in de eerste etappe zeer zwaar ten val kwam.

Mason Klein kende met de Chinese Hoto te veel technische malheur en moest tevreden zijn met een veertiende plaats. Kove-kopman NeelsTheric verloor in de proloog twee uur en drie kwartier door ontstekingsproblemen en moest zich in de tiende etappe definitief afmelden. Wel was hij in drie etappes de beste Rally2-rijder. Dat Rally2-klassement werd gewonnen door de Sloveen Toni Mulec van het Bas World KTM Racing Team. Diens teamgenoot Michael Docherty werd in negen specials geklasseerd als beste Rally2-rijder, maar reed door eerdere pech toen al buiten het klassement mee. In 2022 won Mason Klein het debutantenklassement voor het team van Bart van der Velden, dit jaar pakte de Nederlandse teambaas zijn tweede prijs dankzij Mulec. De voormalige testrijder van KTM, met zijn 40 jaar de oudste man in de top 20, bleef de jonge Honda-rookies Preston Campbell en Martim Ventura voor. “Toni heeft heel mooi constant gereden. Niks meegemaakt, van problemen weggebleven”, constateerde teambaas Bart van der Velden. “Links en rechts wel wat schoonheidsfoutjes gemaakt met de navigatie, maar die heeft hij toch weer goed kunnen maken.”

De Belgische vaste Dakar-klant Jérome Martiny – hij was er voor de vijfde keer bij – veroverde een prachtige derde plaats in het kistklassement en een 22e plaats overall, terwijl de Dakar met de 34-jarige Ian Olthof voor het eerst sinds 2024 weer een Nederlandse deelnemer telde. Olthof informeerde tijdens de Dakar van 2025 bij HT Rallyraid-eigenaar Henk Hellegers naar een Dakar-start. Tijdens de Tuareg Rally op een omgebouwde Sherco-enduromachine brak hij door overmoed vier ribben, waarna hij – op een Husqvarna – tijdens de Zuid-Afrikaanse Safari Rally merkte dat hij moeite had om een hele dag geconcentreerd te kunnen blijven navigeren. In Saudi-Arabië reed Olthof pas zijn tweede rally op de Honda. In de derde etappe schoot na een val kort zijn schouder uit de kom, maar goed ingetapet haalde de Hellendoorner elf dagen later uiteindelijk zeer content de finish als 41e. Teambaas Hellegers was onder de indruk van Olthof, negende in het debutantenklassement.

“Ian heeft een fantastische wedstrijd gereden”, vond Hellegers. “Hij heeft er een jaar lang alles voor opzij gezet en heel goed geluisterd naar onze adviezen. Dat heeft zich vertaald in een prima wedstrijd waarin hij heel constant rond die veertigste plaats reed, zelfs iets hoger dan wij gedacht hadden. Petje af ook hoe hij zich elke dag weer voorbereidde en hoe hij ’s avonds de motor weer netjes inleverde. Niks dan lof. Hij is een prachtig voorbeeld voor toekomstige Nederlandse deelnemers hoe het moet en hoe het ook kan.”

“Het was een geweldig avontuur, wel een beetje zoals ik het verwacht had”, begon Olthof zelf zijn analyse. “Een immens grote organisatie er er gaat niets fout bij die Fransen! Ik vond de rijdagen erg lang, dat was erger dan ik dacht. Op de verbindingsroutes viel het wel mee, want dan zette ik een podcast of een lekker playlistje op. Maar die etappes van zes, zeven uur lang soms…. In het begin startte ik alsof ik aan een enduroproef begon en dat geef je anderhalf uur wel op, dan zakt het tempo! Daar zijn die ervaren rallyjongens veel beter in. Zij rijden de hele dag hetzelfde tempo. Daar heb ik echt respect en bewondering voor. Ik heb niet zo heel veel hoeven te navigeren, omdat er al een rijlijn lag van de starters voor mij. Ik vond het niveau wel erg hoog. Wil je in de top 40 finishen, wat me een paar keer is gelukt, dan moet je er echt plat op. Dat valt niet mee. En die auto’s… die gaan zó mega hard! Er kwamen me meestal vijf tot vijftien auto’s voorbij op een dag en als de sentinel (het waarschuwingssignaal voor achterop komende rijders, red.) afging, dan ging ik aan de kant en zat ik echt te genieten. Echt bizar.”

Met zijn vrouw sprak hij af dat hij geen tweede maal zou inschrijven als hij de finish haalde. “Het is een super mooie sport, maar ook extreem gevaarlijk en dat is één van de redenen dat ik heb gezegd: één keer. Die heb ik gelukkig afgevinkt. Ik denk niet dat ik nog een keer ga. Zeg nooit nooit; misschien een keer in een auto of mee in een vrachtwagen, maar niet meer op de motor. Ik hou het liever bij enduro’s, dat is beter te behappen met minder lange dagen. Soms ging hier om drie uur de wekker en dan wist je dat je weer 800, 900 kilometer moest rijden. Dat is mentaal lastig. Maar je zet een bepaalde knop om en gelukkig heb je zo’n knop, want anders is het gewoon niet te doen: twee weken lang ’s nachts uit bed om vervolgens weer die kilometers te moeten maken met een kont onder de blaren…”