Betaalbare klassieker: FB Mondial

Bij klassiekers lijkt het er soms op dat de sky echt the limit is. Koppen als ‘Recordbedrag voor Brough Superior’ of welke andere zeldzame exoot dan ook passeren de revue met de regelmaat van de klok. Vijftig-, zestig-, zeventig- of tachtigduizend euro? Bij veilingen voor klassieke motoren verdwijnen dat soort bedragen sneller en makkelijker dan de munten van een gokverslaafde in een fruitautomaat.

Motorrijders met een kleine beurs die op zoek zijn naar een gebruikte motorfiets hebben genoeg keuze. Onder de drieduizend euro staat een hele vloot soft-choppers op je te wachten die hier ooit grijs geïmporteerd met containers tegelijk heen kwamen. Europeanen eveneens te over: een BMW K100RT voor € 2.750,- een Triumph Sprint 1050 voor € 2.999,- of een Moto Guzzi V65 Florida voor € 1.400,-. En via oerdegelijke Japanners als de Suzuki Bandit voor € 1.000,- komen we uit bij youngtimers als de Honda CX650 E voor € 1.750,- en met een Yamaha SRX250 (zoek die maar eens op) voor € 2.500,- komen we al een beetje in de hoek van de exoten. Dan is het nog maar een klein stapje naar een echte klassieke exoot.

Die pikken we op bij een expert in klassieke exoten: Yesterdays. De showroom in Nederweert lijkt meer op een motormuseum – een werkelijk briljant motormuseum – dan op een motorzaak. De specialiteit hier zijn de vooroorlogse motoren en dat zie je terug aan de prachtige collectie. En ja, daar zitten ook exemplaren bij van € 79.950,- als de Henderson K viercilinder uit 1919. Voor € 1.950,- heb je hier al een Honda CD175 uit 1968, maar we gaan vandaag vol voor de charme en sportiviteit van een ranke Italiaan. De FB Mondial Nova uit 1962 voldoet perfect aan die wens. Veel fraaier dan dit wordt het niet en de motorfiets is ook nog eens in een geweldige staat. Het vervult tegelijk de wens om qua techniek en restauratie helemaal niets te hoeven doen. Dit is opstappen en wegwezen.

Met een prijs van € 2.950,- is de motorfiets ‘scherp in de markt gezet’ vertelt Joost Heesakkers van Yesterdays. De markt voor dit soort kleine Italiaantjes is namelijk een beetje ingedut en dan moet je iets doen. Taxateur John Searle van Catawiki beaamt dat dit soort motoren iets minder snel van de hand gaan. “Het klopt dat die markt wat is ingekakt, Italiaanse motoren uit de jaren 50 en 60 in het bijzonder. En dan met name wat de Engelsen de ‘bread and butter’ modellen noemen waarvan weinigen wakker liggen.”

Dat de Mondial van mij nooit en te nimmer een ‘brood-en-boter-status’ krijgt weet ik al bij het eerste aanzicht van de machine. Wat een innemend model! Slank, sportief, snel, licht, in de juiste kleuren en zoals gezegd; klaar om op te stappen en weg te wezen. Betekent dat dan ook dat je ook direct richting horizon vertrekt? Welnee, eerst neem je nog liefhebbend de nodige details in je op. Al moet je daarvoor flink door de knieën want de Nova is kleiner dan klein. Zelfs voor het schitterende logo op de flanken van de benzinetank moet je al flink bukken, maar het is de moeite waard. De zwierige letters, de bijna Italiaanse obligate verwijzing naar sportieve successen – ‘Campione del mondo 149 – 50 e 51’ – en het veelkleurige vaandel eronder. De glans van de hoogglans tank lijkt rechtstreeks op de berijder af te stralen. Het maakt rijden op een klassieker voordat je ook maar een meter hebt gereden al tot een waar plezier.

Wat me in mijn bevoorrechte positie als vertegenwoordiger van de schrijvende pers minstens zo pleziert is dat Yesterdays-eigenaar Joost Heesakkers de kleine Italiaan aantrapt. Vanzelfsprekend vraagt een 123 cc zware eencilinder niet om een extreem gespierd linkerbeen, maar het is toch fijn dat iemand de machine aantrapt die de fijne kneepjes van de specifieke startprocedure kent. Het is op voorhand een van de geneugten van het bezit van een klassieker: de startprocedure zo in de vingers krijgen dat je het motorblok koud, warm of er precies tussenin altijd in één trap tot leven wekt.

Het lukt Heesakkers bijna. Met twee extra trappen en flink wat dotten gas is het kleine blokje op temperatuur. Zelfs stationair draaiend is het blokje verre van mechanisch stil. Waar de individuele onderdelen in moderne blokken van honderd procent fluweel lijken gemaakt – die bovendien ook nog eens in olijfolie draaien – hoor je de afzonderlijke ‘ingewanden’ van de FB Mondial goed aan het werk. De eencilinder met enkele bovenliggende nokkenas heeft een goede reputatie dus ik maak me geen zorgen om het mechanische concert. Het blok is dan wel meer dan zestig jaar oud, maar Mondial wist met al zijn race-ervaring prima hoe het een blok moest bouwen. Of moest inkopen. Vanaf 1960 kocht het Italiaanse merk namelijk zijn krachtbronnen in bij andere fabrikanten. Bij de eerste meters is het reeds duidelijk dat het Nova-blok geen teruggetuned blok met racegenen is, maar zich op z’n plek voelt in het gematigde dagelijks verkeer.

Al doet de uitlaat zijn best om je op het verkeerde been te zetten. Niet dat hij overdreven (lees: asociaal) hard klinkt, maar wel lekker sportief. Het inspireert je om meer gas te geven dan je oorspronkelijk van was met een geleende klassieker. Was het inwendig misgegaan dan had ik me bij Yesterdays verdedigd met het excuus ‘dat de Mondial er zelf om vroeg.’ Bij hoge toeren resoneert de benzinetank net zo vrolijk mee. Dat zou ik als eigenaar gaan oplossen met een stukje trilling dempend rubber.

De eerste pogingen om te schakelen, flink wat pogingen om eerlijk te zijn, gilt het blokje het eveneens uit. De versnellingsbak leidt in combinatie met mijn ongetrainde rechtervoet tot een abonnement op misschakelen. Het is wel leuk om te merken dat de leercurve steil is. Het geheim is snel gevonden: eerst haal je de schakelvoet gevoelsmatig een halve meter omhoog en daarna geef je nog een tikje na. Schakelen is een tweetrapsraket en het is bevredigend om dat zelf uit te dokteren. Het zelfde geldt voor de startprocedure want in mijn onhandigheid – en dus niet omdat het blokje nukken heeft – laat ik de Italiaan afslaan. Met één trap loopt het weer en daarvan moet je, hoe kinderachtig het ook klinkt, toch grijnzen.

Het stuurwerk is flitsend en dat verbaast niet gezien de minimale afmetingen, smalle banden en lage gewicht. De Mondial voelt aan als een brommer en op een van achter genomen foto lijkt de gehele klassieker in mijn bilspleet te kunnen verdwijnen. Het is ook flink opvouwen op de Nova. Diep respect voor de mannen en vrouwen die hiermee in Italiaanse XXL-gelijkmatigheidswedstrijden het asfalt opvreten. Zelf houd ik het noodgedwongen bij een paar blinde bochten en zelfs dan lach ik me rot. Het rijden met een klassieker heeft werkelijk iets enorm prettigs. De interactie met de klassieke betrouwbare techniek heeft iets verbroederends. Iets wat je niet krijgt bij de zoveelste Japanse moderne staande twin die je op de automatische piloot rijdt. Dat brengt ons terug op de openingsvraag hoe verslavend een kleine Italiaan kan zijn. Eigenlijk geven de foto’s het antwoord al. Van nature ben ik behept met een nogal norse gezichtsuitstraling, maar op werkelijk iedere foto sta ik met een vette grijs op mijn kop. En dat is geen kunstmatige fotomodellengrijns, maar een echte lach.