Arie Vergeer en zijn Honda CB1300S

“Mijn oom reed motor, een Laverda. Machtig mooi dat geluid als die aan kwam rijden! Het zaadje is toen al geplant denk ik. Op mijn zestiende begon ik dus meteen met brommer rijden. Opgevoerd natuurlijk, dat was in die tijd heel gewoon. Twee jaar later, op mijn achttiende, haalde ik vervolgens meteen mijn motorrijbewijs. Mijn eerste motor was een CB450, een tweecilinder. Direct een Honda dus, en daar ben ik later ook nooit meer van afgeweken. Waar die fascinatie voor Honda precies vandaan komt, weet ik eigenlijk niet. Ik weet nog wel dat ik veertien of vijftien was toen de eerste Honda’s uitkwamen, en dat ik daar heel erg van onder de indruk was. Daar is het een beetje ontstaan denk ik. Die CB450 heb ik helaas maar een jaar gehad, toen kreeg ik een ongeluk en was de motor total loss. Na een paar motorloze jaren trok ik in 1977 toch weer de stoute schoenen aan en kocht ik een CB750 K6, een blauwe. Die heb ik toen volgens mij een jaar of twaalf gehad. Vervolgens was ik al op zoek naar een CB1100 en enigszins bij toeval kwam ik bij een openbare verkoop terecht van een bedrijf dat failliet was gegaan. Op de parkeerplaats daar stond een mooie CB1100R tegen. ‘Te koop’, stond er op, met een telefoonnummer erbij. Ik dacht: ‘dit is hem.’ Dus ik heb daar op de stoep gezeten en gewacht tot die man terugkwam. Na een proefritje heb ik dat ding gekocht en een paar dagen later opgehaald.
Die CB1100R was best wel bijzonder. Volgens mij had ‘ie 115 pk, dat liep als een trein. De CB750 hield ik er eerst nog bij naast, maar de 1100 was natuurlijk veel mooier om mee te rijden, dus de 750 bleef steeds staan. Als ik er dan een keer mee wou rijden, had ik steeds een halfuur werk voordat ‘ie wou lopen, dus uiteindelijk heb ik ‘m toch maar verkocht. Na jaren plezier met de 1100R kwam in 2010 of 2011 deze CB1300 in beeld. Toen ‘ie uitkwam vond ik hem al erg mooi, en ik had al eens tegen een motorzaak gezegd dat ze me bericht moesten doen als ze er eentje in hadden geruild. Een tijdje later kreeg ik bericht dat er eentje in Dordrecht stond, zo kwam deze in beeld. De 1100R heb ik later verkocht aan een liefhebber. Ik was namelijk lid van de CB1100R Club, en daar waren drie belangstellenden.
De CB1300 was rood met wit toen ik ‘m kocht, wel al met het rode frame en de gouden wielen. Maar ik vond de rood-wit-blauwe kleuren van de 1100 zo mooi, dat ik meteen het idee had om hem te laten spuiten, als een soort knipoog naar die motor. Twee jaar heb ik er mee gereden voordat hij in deze kleuren gespoten werd. Verder heb ik de boutjes bij het blok goudkleurig gemaakt, en omdat ik knieproblemen heb is het zadel iets dikker gepolsterd. En ik was toch bezig, dus ik heb er meteen die rode stiksels op laten zetten. Verder is de motor wel helemaal origineel, daar hou ik wel van. Zoals ‘ie er nu bijstaat is ‘ie mijns inziens ook helemaal perfect. Het is gewoon een hele fijne motorfiets om mee te rijden, en mooi om te zien. Ik heb ook alle originele onderdelen nog, stel dat iemand hem dan een keer origineel wil maken, dan hoeft er niet zoveel te gebeuren. Dat wil overigens niet zeggen dat de CB1300 zomaar weggaat hoor. Hij blijft staan zolang ik kan rijden. Hij is natuurlijk vrij zwaar, dat is af en toe wel lastig. Maar voorlopig gaat ‘ie nog niet weg. Of iemand moet er heel veel geld voor over hebben…”