MotoPlus 16 - 2021

MINI-ADVENTURE – CROM RIDE ROADTRIP ROADTRIP MOTOPLUS 63 Al is de indicatie van de resterende actieradius in het dashboard goed voor vraagtekens. Waarom staat daar nooit exact de nog te rijden afstand, maar gevoelsmatig een willekeurig aantal kilometers met een + erachter? Ik zie 204+, 279+, 302+ en 267+, maar nooit 400+ terwijl dat er wel in zit. Gelukkig telt de meter wel accuraat af. Het gemiddelde verbruik over 4.000 kilometer bedraagt 1 op 19,6. De slecht­ ste waarde van 1 op 16,5 tekenen we op tijdens de Crom Ride, de beste waarde van 1 op 21,3 op de heenweg vol 50, 70 en 90 km/uur-wegen. Op de terugweg vol snelwegen bedraagt het verbruik 1 op 18,7. Van de vreemd aangegeven actieradius begrijp ik niet zo veel. Van de Versys als reis­ motor des te meer. De zitplek is riant en goed uitgedokterd, de uitvoering compleet en de vering comfortabel. Het windscherm levert prima werk, bij hoge temperaturen zelfs té goed werk. Dan smacht het verhitte lijf naar meer verkoelende rijwind. Het extreem soepele blok is gemaakt om te rei­ zen. Elk individueel onderdeel in het motorblok moet dik zijn ingesmeerd met roomboter voor­ dat het werd gemonteerd. Benzine lijkt op mys­ terieuze wijze te veranderen in honing als het de cilinders bereikt. De mierzoete gasrespons in rijmodus Road past daar prima bij. Ik prefereer Road boven Sport omdat die onderin iets lom­ per acteert. In dorpjes neem ik niet de moeite meer om terug te schakelen. Ook in zes trekt het bullige blok zich vanaf 50 km/uur moei­ teloos op gang. Het is indrukwekkend hoe dit blok er van onderuit aan trekt. De quickshifter werkt perfect, maar hoeft door het fluwelen karakter amper aan de bak. Cruise control is mijn vriend op alle 50, 70 en 90 km/uur-wegen. Kwestie van instellen op de juiste snelheid en blijven gaan, al flikt het systeem me soms wel een geintje. Als je de snelheid een paar kilometer verhoogt, valt de snelheid soms eerst zo’n vijf kilometer terug voordat de motor langzaam naar de gewenste snelheid accelereert. Met een achttientonner in je nek is dat funest voor het vakantiegevoel. Uren en kilometers verstrijken en landschappen vloeien geleidelijk in elkaar over. Ik behoor niet tot de categorie mensen die Noord-Frankrijk dodelijk saai vinden. Integendeel zelfs. De ein­ deloze gele graanvelden vind ik prachtig, de uitgestorven dorpen curieus en als de heuvels hun entree maken is het helemaal feest. Het glooiende landschap voert me automa­ tisch terug naar mijn jeugd. Als kind was ik gefas­ cineerd door hoogteverschillen en rotspartijen. Op vakantie spelde ik het‘Beste Boek voor deWeg’ van de ANWB. Als jonge laaglander wist ik daar­ door al alles van de voorrangsregels in de bergen en van de do’s-and-don’ts in de heuvels. ‘Romantisch’ wildkamperen dankzij een ondoorgrondelijke tent. Verplichte kost voor de toerist van 2021. Overal zie je de Catalaanse wens voor zelf­ standigheid terug. »