MotoPlus 16 - 2021

56 MOTOPLUS REIZEN Steve heeft ook een hobby: in alles wat wielen heeft, bouwt hij een motorblok. Een fiets met drie wielen, die hij gebruikt om boodschappen te doen, heeft hij onlangs opgeleukt met het blok van een grasmaaier.“Nu gaat het een stuk sneller, het ding haalt zo’n zestig kilometer per uur. Al twijfel ik over de veiligheid, het frame kan dat tempo eigenlijk niet aan”, grijnst hij vanonder zijn eveneens verweerde baard, terwijl hij aan de carburateur van een Indiase riksja knutselt.“Je zou ook eens omhoog naar Cerro Gordo moeten rijden”, raadt hij aan.“Robert daar heeft al in tijden geen menselijk gezicht meer gezien!” Kleine kloven, zachte haarspeldbochten, fikse stijgingspercentages: de piste omhoog naar Cerro Gordo zet de zintuigen behoorlijk op scherp. Op pashoogte zijn de ruïnes van een oud mijnwerkersstadje goed bewaard gebleven. Robert, met grote grijze baard, geruit hemd en baseballcap, heeft me al aan horen komen. Hij woont hier al sinds jaar en dag helemaal alleen. Met zijn zeventig jaar is hij naar eigen zeggen te oud om ergens anders nog opnieuw te beginnen. “Ik schrijf momenteel een boek. Niet over mezelf, maar over deze bijzondere plek. Ik ben bang dat als ik er niet meer ben, ook Cerro Gordo zal verdwijnen. Dan is er in ieder geval nog een boek ter herinnering.” Robert weet dat hij hier in de eenzaamheid ooit zijn laatste uren op aarde zal beleven maar heeft daar volledig vrede mee. “Maar vertel je vrienden thuis over REIZEN CALIFORNIË, VERENIGDE STATEN Links een staaltje ‘Big Brother is watching you’, rechts de befaamde Crowbar in Shoshone. deze plek”, vraagt hij met een eerlijke glimlach, “en zeg dat ze altijd welkom zijn wanneer ze hier in de buurt zijn!”Waarvan akte! Drie lange bochten markeren de afdaling naar Dante’s inferno, oftewel Death Valley. Heter en droger dan hier wordt het niet snel. Onlangs werd hier hartje zomer een temperatuur van 54,4 °C gemeten, waarbij het ’s nachts door­ gaans nog minimaal 30 graden is, vaker ech­ ter tikt het kwik minimaal de 40 graden aan. Momenteel is het gelukkig lang niet zo heet. Ik heb de boxer nauwelijks voor de Panamint Bar geparkeerd, of de bediening komt al op me af in de persoon van een prachtige blon­ dine met de oogopslag van Audrey Hepburn en de volle lippen van Rihanna. Ik bestel een espresso, hoewel koud water waarschijnlijk een betere keus zou zijn geweest. Morgan – zo heet deze fraaie verschijning – en ik raken aan de praat. Van de beschermende omgeving van een boerderij in Wisconsin is ze naar hier getrokken. Waarom? “Mijn grootste droom is altijd geweest om in de woestijn te wonen”, klinkt het uit de bevallige mond. Ieder zo zijn ding, ik kan wel wat beters verzinnen dan in de verstikkende hitte mensen van hapjes en drankjes te moeten voorzien. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar dat ze haar droom heeft verwezenlijkt, hoe vreemd deze in mijn ogen ook moge zijn. Er is een plaats in Death Valley die nog meer tot de verbeelding spreekt dan de rest: de De Alabama Hills dienden als decor voor meerdere films.