MotoPlus 07 - 2021

REIZEN UTAH, VERENIGDE STATEN 52 MOTOPLUS REIZEN Zes miljoen! Stel je dat even voor. Ieder jaar reizen zes miljoen bezoekers naar het prachtige Zion National Park. Kortom: ondanks zijn afme- tingen is het park meestal ramvol. En toch kom ik niemand tegen. Hoe kan dat? Nou, we reizen ver buiten het hoogseizoen. Daarbij verspringt het digitale cockpitklokje zojuist van 5.59 naar 6.00 uur. Te vroeg voor degenen die nog de kussens van hun lodges liggen te knuffelen. Dit is echter precies het juiste moment om een reis naar het zuiden van Utah te beginnen, in de eerste gloed van het ochtendlicht. Een van de eenzaamste plekken van de VS wacht op mij, en – wat ik nu nog niet weet – een rit die zich moeiteloos kan meten met echt grootse ritten. Zoals dwars door Australië. Of over zand door de Sahara. En nu dus door de woestijn van Utah. Of overdrijf ik nu een beetje? Cottonwood Road vertakt zich naar het zuiden, iets ten oosten van Bryce Canyon met zijn zee van rotspunten. Hoewel, de benaming ‘Road’ is wellicht wat optimistisch. Piste zou beter passen. Maar het pad laat zich van zijn goed- moedige kant zien en beweegt zich in brede lussen door de geel gekleurde steppe. De GS rijdt als vanzelf en produceert een officiële stof- pluim. Dit is offroad-land! Plotseling veranderen landschap en weg achter de heuveltop naar een extra avontuurlijke modus. Een ketting van uniforme rotspiramides doet denken aan de onderkaak van een monsterlijke haai. En Cottonwood Road loopt als flosdraad tussen zijn tanden. Wat een topper! Maar ook hier zit- ten we pas in de ‘warming-up’. In een fotoboek ontdekte ik onlangs een foto van een antiek VW-busje voor een bizarre, rotsachtige achtergrond. Op de achtergrond was een uitgestrekt landschap met een meer te zien. Ik ontdekte dat de fotolocatie Lake Powell was. Een paar dagen en het nodige detective­ werk later wist ik dat het busje geparkeerd stond bij het zogenaamde Alstrom Point. En waar een busje heen kan, moet dat een GS toch ook wel lukken? Ik heb geen idee wanneer de foto van het busje is gemaakt. Maar hoe het Wolfsburg-blikje zonder helikopter Alstrom Point bereikte, is me een raadsel. De piste ten noorden van Lake Powell lijkt op een achtbaan met keuzestress en meandert door een bijna IJslands panorama van erosie. Voor de grote eindsprint wacht ons een gedeelte met traptreden in een rots, waarop uiteraard talloze voertuigen hun koets- werk met geweld hebben bijgewerkt. Zeker, het is te doen met een allroad. Maar met de antieke VW-bus? Zoals zoveel paden hier, is deze ook meer dan de moeite waard. Gepaneerd met piste-stof, sta ik kort na het overwinnen van de ste- nen treden op het altaar van de geologische eeuwigheid bij Alstrom Point. Een wirwar van canyons verdeelt het diepblauwe meer in steeds nieuwe baaien. Naast mij vonden ook Gilles en Frank, twee fotografen van National Geographic, de weg naar deze stek met hun »