MotoPlus 11 2019

HUGO PINKSTERBOER COLUMN Hugo’s hoek Inmiddels staat die blauwe Pan-European met zijspan hier alweer acht maanden voor de deur. Maar lang niet altijd: met aftrek van de telleroverdrijving door de 14” autoachterband legde het ding dik duizend kilometer per maand af. De anderhalfpersoons EML-bak die er aan de Pan hangt, heeft zijn diensten in die tijd ruim- schoots bewezen. Dochter met vriendin mee, plus vierpersoons tent, tafels en stoelen en een complete keuken, waarbij het fetsenrek als extra bagagedrager dienst doet. Een Ikea-ladenkast past er ook prima in, net als mijn vierdelige drumstel, dat nu geheel overdekt vervoerd kan worden. Voor de zomervakantie schafte ik inmid- dels een kleine elektrische koelbox aan, die ik met een sjorbandje op de bank kan vastzetten. Was het wel nodig dat ik twee broekkrammen monteerde. Vier gaatjes door het polyester. Bijna heiligschennis voor sommige zijspanners, maar die hebben er ook nog een auto bij. Dan is zo’n span vooral mooi speelgoed, met bijbehorende poetsbeurten. Voor mij is het vooral vervoer met een dikke knipoog. Op de motor als het sneeuwt. Op de motor met drie passagiers en een fets. En elke dag is het weer spannend om te ervaren hoe hard zo’n driewieler de hoek om kan. Hoe hard ik ermee de hoek om kan, bedoel ik – want dat kan nog altijd veel harder dan ik snap. Voor die snellere hoeken verzwaarde ik de bak al met kilo’s oud ijzer. Dan komt-ie niet bij élke rechterbocht omhoog, en dat scheelt kilometers per uur. Ontdekte ik laatst bij een hevige remactie in zo’n bocht dat die bak niet alleen omhoog wil als je hard de hoek omgaat, maar ook als je op dat moment een noodstop maakt. Mijn doch- ter, met net een blokuur wiskunde achter haar kiezen, hield het op 45 graden. Ik dacht zelf dat het veel minder was, maar dat was vooral om haar gerust te stellen en mijn eigen hartslag te temperen. De oorzaak van de remactie zwaaide ons nog vriendelijk na, en in de volgende linker- bocht driftten we op droog asfalt alweer vrolijk over onze autobandjes heen. Wat wil een mens nog meer? Niks. Ik wilde wel iets minder, wist ik al toen ik het span na aankoop over de A27 naar huis reed. Ik wilde minder gebulder aan mijn kop. Tot een kilometertje of honderd per uur was het allemaal te doen, maar daarboven kreeg ik al snel het gevoel dat ik met mijn hoofd in een slecht beladen wasmachine zat. De oorzaak leek duide- lijk: de hoge ruit van die bak gooit een deel van de rijwind richting berijder, waar hij zich stuite- rend vermengt met wat er zich achter die afzich- telijke bolle ruit van de Pan-European afspeelt. Kermis in de hel. Mijn herinnering ging bij elke snelwegrit terug naar mijn K100RS, waar ik drie jaar op rondreed. Ik was dik onder de indruk van die machine, maar van de bijbehorende turbu- lentie werd ik horendol. Natuurlijk liet ik er ook anderen op rijden. Tevergeefs. Niemand had de last die ik had. En niemand was zo blij als ik toen ik merkte dat ik op een R1200GSA wél kon rijden zonder dat mijn kiezen uit mijn kaken klapperden. Met dank aan een Toura- tech-opzetruitje, geef ik meteen toe. Wordt die GS niet per se mooier van, maar ik wel gelukkiger. Dat was dus ook de oplossing die ik voor mijn Pan bedacht. Een MRA X-screen Touring Spoiler moest de klus klaren. Volledig verstelbaar, en het ideale medicijn tegen de kwaal. Las ik. Hoopte ik. Niet dus. In elk geval niet op een Pan met zo’n dikke bak er aan vast. Heb ik links en rechts nog ’ns rondgevraagd of iemand iets anders wist. De beste oplossing was nogal rigoureus: de ruit van de bak tot een decimeter of drie inkorten. Ziet die EML er meteen een heel stuk cooler uit, maar passen dochter en drumstel er niet meer in als het cabriodak erop zit. Geen plan, dus. Wat wel? Het kan zo simpel wezen. Less is more. Ik draaide vijf schroeven los en verwijderde zo een van de drie lelijkste onderdelen van mijn Pan. Precies. De ruit. Ik zette mijn helm op en reed. Tachtig. Honderd. Harder. Stilte was mijn deel. Niets meer dan het windgeruis van een Vitpilen 701, een Diavel 1260 en ander naakt lekkers. Hoorde ik in plaats van hun dikke klap- pen de rauwbrave brom van mijn V4, maar ik kon hem in elk geval horen, voor het eerst. Van hetzelfde MRA tikte ik het onderste deel van een Vario-windscreen op de kop. Decimeter eraf om de GPS eronder te laten passen, en ik rij in rust. En die Honda ziet er met dat strakke lage ruitje minstens dertig kilometer sneller uit. n Hugo Pinksterboer is motor- rijder, schrijver, drummer, fotograaf en vader van een dochter die met dat eerste het gelukkigst is. COLUMN MOTOPLUS 89